H TTIP είναι λίγο χλωμή τελευταία…
Με την ευκαιρία της τρίτης πανευρωπαϊκής συνάντησης ενάντια σε TTIP & CETA
της Δώρας Κοτσακά-Καλαϊτζιδάκη
Τον τελευταίο χρόνο, ένα εντυπωσιακό κίνημα συγκροτήθηκε στην Ευρώπη, τόσο από πλευράς μαζικότητας όσο και ποικιλομορφίας, ενάντια στην προοπτική υπογραφής της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου ΗΠΑ-ΕΕ (TTIP). Η δραστηριότητά του έφερε ως αποτέλεσμα την ενημέρωση των λαών της Ευρώπης σχετικά με το εταιρικό πραξικόπημα που συνιστά η ΤΤΙΡ και διαρκώς διογκούμενες αντιδράσεις σε πολλά και διαφορετικά μέτωπα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ενδιαφερόμενοι για την υπογραφή της συνθήκης, και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους προκειμένου οι διαπραγματεύσεις να διεξαχθούν υπό καθεστώς πρωτοφανούς αδιαφάνειας, καθώς ήταν φανερό ότι αν το «κοινό» ενημερωθεί, θα αντιδράσει.
Στις αρχές Φεβρουαρίου ολοκληρώθηκαν στις Βρυξέλλες οι εργασίες της τρίτης συνάντησης αντιπροσώπων της ευρωπαϊκής κοινωνίας πολιτών, κινημάτων, πολιτικών κομμάτων, ΜΚΟ, συνδικάτων, φορέων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, πανεπιστημίων και πλήθος άλλων, με σκοπό τον από κοινού προσδιορισμό της στρατηγικής και του περιεχομένου της σχετικής ευρωπαϊκής καμπάνιας ενάντια στην ΤΤΙΡ. Είναι ενδεικτικό ότι στη συνάντηση συμμετείχαν για πρώτη φορά αντιπροσωπείες και από τα 28 κράτη-μέλη, καθώς και το ότι ο αριθμός των οργανώσεων και συλλογικοτήτων που συμμετείχαν έχει πλέον τριπλασιαστεί. Στο πλαίσιο των δύο προηγούμενων συναντήσεων σχεδιάστηκαν και συντονίστηκαν οι περισσότερες από τις δράσεις που άλλαξαν τους πολιτικούς συσχετισμούς σχετικά με την ΤΤΙΡ, καθιστώντας τη όλο και χλωμότερη. Ενδιαφέρουσες πολιτικές διαπιστώσεις προέκυψαν και αυτή τη φορά, όπως και τις προηγούμενες, από τη συνύπαρξη και από κοινού εργασία των συμμετεχόντων.
Σε πρώτο επίπεδο, είναι προφανές ότι η στρατηγική και η καμπάνια σχετικά με την ΤΤΙΡ δεν μπορεί να είναι κοινή στον ευρωπαϊκό Βορρά και Νότο. Η φράση ενός Φιλανδού, σε ένα από τα workshops της συνάντησης, ήταν χαρακτηριστική: «Είναι δύσκολο να κατορθώσω να τραβήξω την προσοχή των ανθρώπων γύρω μου στο συγκεκριμένο θέμα, όταν κανείς από όσους γνωρίζω δεν βγάζει λιγότερα από 2.000 ευρώ το μήνα». Οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου φαίνονται έτοιμες να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της ΤΤΙΡ πολιτικά και συνολικά, ως μια ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση με θεμελιώδη στόχο (κάτι που συνιστά και προϋπόθεση εφαρμογής της) την επαναθέσμιση του κοινωνικού χώρου προς όφελος του κεφαλαίου. Αυτή η συζήτηση δεν μπορεί να γίνει χωρίς να τεθούν τα ίδια τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και η λειτουργία τους υπό αυστηρή κριτική, χωρίς να γίνει σοβαρή συζήτηση για τη δημοκρατία εντός της Ε.Ε. και τη νομιμοποίηση των ευρωπαϊκών θεσμών.