Σύμφωνα με την επιστολή που έστειλε το EUROPEAN WATER MOVEMENT προς τους Ευρωβουλευτές, μεταξύ 10 - 13 Δεκεμβρίου 2018, πρόκειται να τεθεί προς ψηφοφορία στο Ευρωκοινοβούλιο η εμπορική συμφωνία μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ιαπωνίας (JEFTA).
Η συμφωνία JEFTA θεωρείται πολύ χειρότερη, όσον αφορά το νερό, από την εμπορική συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Καναδά (CETA).
Στο τέλος της επιστολής υπογραμμίζεται ότι:
"Το μέλλον του νερού μας καθώς και της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας κινδυνεύει."
Η CETA και οι άλλες εμπορικές συμφωνίες είναι από τις μεγαλύτερες απειλές για την περαιτέρω εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση του συλλογικού αγαθού του νερού. Αν και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει τονίσει ότι το νερό θα εξαιρεθεί από την συνθήκη, μια προσεκτική ανάγνωση του τελικού κειμένου δείχνει ότι η κατάσταση είναι διαφορετική. Η οργάνωση Food & Water Europe σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Κίνημα για το νερό (European Water Movement) μέλος του οποίου είναι και το SAVE GREEK WATER, δημοσίευσε πριν λίγο καιρό αυτόν τον σύντομο οδηγό που δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που εγείρονται σχετικά με τις αρνητικές συνέπειες της CETA στον τομέα του νερού όπως η αύξηση της πίεσης για ιδιωτικοποίηση, το γιατί οι υπηρεσίες στην πραγματικότητα δεν προστατεύονται από την οριζόντια εξαίρεση για τις «δημόσιες υπηρεσίες» και ποια προβλήματα θα αντιμετωπίσουν όσοι δήμοι και κράτη θελήσουν να πάρουν πίσω υπό δημόσιο έλεγχο τις υπηρεσίες τους. Ο οδηγός αυτός παρουσιάζει συγκεκριμένους λόγους για το γιατί αυτή η συμφωνία πρέπει να εγκαταλειφθεί, που έρχονται να προστεθούν σε όσους ήδη αναπτύσσονται από πολλές άλλες πλευρές της κοινωνίας των πολιτών.
Η Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό καθιερώθηκε στη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ σχετικά με το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, που πραγματοποιήθηκε στο Ρίο Ντε Ζανέιρο της Βραζιλίας το 1992. Τη σχετική απόφαση πήρε η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 22 Δεκεμβρίου του 1992, που όρισε την 22α Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό. Το Νερό, ο επονομαζόμενος και λευκός χρυσός, πηγή ζωής για τον άνθρωπο, βρίσκεται ανισομερώς κατανεμημένο στον πλανήτη.
Το 1/6 του πληθυσμού της γης, δηλαδή πάνω από 1 δισεκατομμύριο ψυχές, δεν έχουν πρόσβαση σε υδάτινες πηγές.
1,1 δισεκατομμύρια άνθρωποι πίνουν νερό από μη ασφαλείς πηγές.
2,5 δισεκατομμύρια στερούνται και των πλέον βασικών συνθηκών υγιεινής.
400.000.000 εκατομμύρια παιδιά, σχεδόν το 1/5 των παιδιών του κόσμου, στερούνται ακόμη και την ελάχιστη ποσότητα καθαρού νερού που χρειάζονται για να ζήσουν.
5 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από ασθένειες σχετιζόμενες με μολυσμένα ύδατα, 10 φορές περισσότεροι από αυτούς που σκοτώνονται κάθε χρόνο σε πολέμους.
300 σημεία σ” όλο τον πλανήτη είναι δυνητικά πεδία συγκρούσεων σχετικά με το νερό, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.
Το πρόβλημα είναι έντονο και στη γειτονιά μας, ιδίως στη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία, χάρις στα δύο μεγάλα ποτάμια, τον Τίγρη και τον Ευφράτη, που πηγάζουν από τα εδάφη της και τα τεράστια φράγματα που κατασκευάζει, προαλείφεται για περιφερειακή δύναμη στην περιοχή.
Τι γίνεται όμως όταν το νερό παρ' ότι πηγή ζωής για τον άνθρωπο, γίνεται αντικείμενο ιδιωτικοποίησης?
Τι σχέση μπορεί να έχει με τη ληστρική συμφωνία TTIP?
Ποιός είναι ο ρόλος των πολυεθνικών στην εκμετάλευση & διαχείρηση αυτού του αγαθού της φύσης?
Τι κάνουν οι κυβερνήσεις & τι οι πολίτες γι αυτό?
Αυτά & άλλα πολλά θα τα μάθετε διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο ''Τι είναι και τι θέλει η Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP)'' & βλέποντας την ταινία Ακόμα και η Βροχή (Tambien la lluvia).
Το άρθρο γράφτηκε από την Ντίνα Τζουβάλα & αναρτήθηκε στο REDnotebook.
Τι είναι και τι θέλει η Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP)
Είναι κοινώς παραδεκτό ότι οι διεθνείς συμφωνίες εμπορίου και επενδύσεων δεν αποτελούν συχνά έμπνευση για την τέχνη. Eυτυχώς υπάρχει μια εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα και μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε την περιβόητη TTIP. Αναφέρομαι σε μια ισπανόφωνη παραγωγή του 2011, με τίτλο Ακόμα και η Βροχή (Tambien la lluvia). Η ιστορία έχει ως εξής: Κοινωνικά ευαίσθητος σκηνοθέτης μεταβαίνει στην Βολιβία για να γυρίσει μια ταινία σχετικά με την σφαγή των ιθαγενών κατά το πρώτο κύμα της αποικιοκρατίας. Όλα βαίνουν καλώς, μέχρι που οι ιθαγενείς που δουλεύουν στην παραγωγή σιγά-σιγά σταματούν να εμφανίζονται. Ο λόγος είναι ότι διαδηλώνουν (και συλλαμβάνονται) στις κινητοποιήσεις ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, η οποία έχει οδηγήσει σε εκτόξευση την τιμή του. Την ίδια στιγμή το κράτος, προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα της ιδιωτικής εταιρίας, τους απαγορεύει ακόμα και να συλλέγουν το νερό της βροχής. Στην ταινία παρακολουθούμε την πορεία του πρωταγωνιστή, τον οποίο υποδύεται ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, από την επιφανειακή ευαισθησία στη συνειδητοποίηση ότι η κοινωνική αδικία δεν είναι μια φρικτή ιστορία, αλλά ζώσα πραγματικότητα.
Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Aυτό που μας ενδιαφέρει κυρίως εδώ είναι το τι ακολούθησε τις κινητοποιήσεις του πληθυσμού ενάντια στην ιδιωτικοποίηση. Κάτω λοιπόν από αφόρητη κοινωνική πίεση, και μετά τη δολοφονία ενός 17χρονου διαδηλωτή, η κυβέρνηση αναγκάστηκε τελικά να αναστρέψει την ιδιωτικοποίηση. Tέλος καλό όλα καλά; Όχι τόσο γρήγορα. Η ιδιωτική εταιρία, χρησιμοποιώντας μια διεθνή σύμβαση παρόμοια με την TTIP (Διμερής Σύμβαση Επενδύσεων ανάμεσα στην Βολιβία και την Ολλανδία), «μήνυσε» το κράτος της Βολιβίας και έλαβε μια διόλου ευκαταφρόνητη αποζημίωση (Aguas del Turani S.A. v. Republic of Bolivia - ICSID Case No.RB/02/3).
Οι εξοργιστικές ιστορίες σχετικά με την επίλυση διαφορών γύρω από ξένες επενδύσεις δεν σταματούν εκεί. Ίσως η πλέον γνωστή είναι η προσπάθεια της Philipp Morris να αποτρέψει την Αυστραλία από το να καλύψει τα πακέτα των τσιγάρων με αντικαπνιστικά μηνύματα, ώστε να προστατέψει την δημόσια υγεία. Οι υπερασπιστές της TTIP υποστηρίζουν ότι αυτή είναι μια ακραία περίπτωση και ότι η πολυεθνική σίγουρα θα χάσει. Πιθανώς δεν έχουν άδικο. Παρόλα αυτά, είναι τεκμηριωμένο ότι μικρά αφρικανικά κράτη πήραν πίσω το ίδιο μέτρο, όταν η εταιρία τους απείλησε ότι θα προσφύγει σε διεθνή διαιτησία βάσει παρόμοιων συμφωνιών. Το κόστος και η διάρκεια επίλυσης τέτοιων διαφορών είναι σημαντικά, εξού και κράτη με λιγότερους πόρους και χειρότερη θέση στον διεθνή συσχετισμό δύναμης προσπαθούν να μην εμπλέκονται καν. Όπως και στην καθημερινή ζωή, η απειλή «θα τα πούμε στα δικαστήρια» είναι πολύ αποτελεσματική, ακόμα και αν το αποτέλεσμα του δικαστικού αγώνα δεν είναι (απολύτως) προδιαγεγραμμένο.
